The gig was good,
the croud was fine,
but now it’s time to say goodbye…

Ευχαριστώ,
Μιχάλης

Συγγνώμη που άργησα να γράψω, αλλά….

I´m travelling
The wonderful loneliness
Of the headphone silence
Feels like noone can see me
They see right through me
Cuts me off
From the rest of the world

I see a rainbow complete
Resting its feet on the hill and the ground
Works as an illustration to the sound
This is a whole in time
A couple of hours when the day is
More abstract than usually
I star in this movie
I play the part and unify
With the soundtrack in my head
It could be morning it could be night
I could be anywhere
The headphone silence
Which fills my head

Καλησπέρα. Ημίχρονο για την Εθνική Ελλάδος, ο Λυμπερόπουλος πίνει πορτοκαλάδα “Λουξ” σε μία διαφήμιση και εγώ σκέφτομαι το καλοκαίρι και τις διακοπές… Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο τραγούδι που να θέλω τόσο πολύ να ακούσω σε club δίπλα στην παραλία ενώ ξημερώνει. Ξέρω, θέλω πολλά, αλλά αυτό δεν είναι πάντα κακό! Καλή επιτυχία στην Εθνική μας!!!

Όχι, ευτυχώς όλοι είναι καλά (και εύχομαι να συνεχίσουν να είναι)! ΔΕΝ το αφιερώνω πουθενά! Απλά μου αρέσει και για ένα περιέργο (aka διεστραμμένο) λόγο μου φτιάχνει την διάθεση…
Jackass rulez!

All my dreams were lies!
All my dreams were lies!
Let see the skies,
All my dreams were lies!

Ο Tricky είναι ένας από τους καλλιτέχνες που ενώ μου αρέσουν τρομερά, ποτέ δεν ασχολήθηκα να ακούσω λίγο παραπάνω. 2 cd έχω, και αυτά τα πήρα από τον πατέρα μιας φίλης μου. Δεν ήξερα πιο τραγούδι να βάλω σήμερα, οπότε η επιλογή ήταν λίγο random..

Top of my earth
Tip of my birth
Top of my earth
Tip of my breast
Top of my chest
Tip of my guess

Είναι παράξενο πως ένα άτομο, που ούτε τον ίδιο του τον εαυτό δεν αγαπάει, μπορεί και γράφει τέτοιους στίχους. Θα μπορούσα να γράφω ώρες για τις μαλακίες που έχει κάνει ο Μιχάλης Μυτακίδης (aka BD Foxmoor) και για το πως κατάφερε αυτός και μερικοί ακόμα να συνδέσουν τα πρώτα χρόνια του hip hop στην Ελλάδα με μία ασχήμη είκονα κόντρας και μίσους ανάμεσα σε συμμορίες.

Αυτό όμως θα χάλαγε την αξία των τραγουδιών που έχει βγάλει στην καρριέρα του. Ας το ονομάζει low bap για να αισθάνεται περήφανος πως κάτι πέτυχε, εγώ συνεχίζω να το χαρακτηρίζω hip hop και να χαίρομαι όποτε ακούω κομμάτια σαν το Λαβωμένο Ξωτικό. Το άκουσα στο λύκειο, αν δεν κάνω λάθος, σε ένα cd που μου είχε δώσει ένα φίλος, ο Γιώργος. Το έχω συνδέσει με άτομα και καταστάσεις που δεν πρόκειται, αλλά και δεν θέλω, να ξεχάσω.
Σήμερα το ανεβάζω για έναν φίλο μου και για την παρέα του, ξέρει αυτός…

Μέσα μου κρατούσα ένα θαμμένο χρόνια μυστικό,
έκλεβα λίγακι από τις ψεύτικες ρε τις χαρές σου…

Αν θα έπρεπε να χρεώσω σε ένα και μόνο κομμάτι το ότι σήμερα ακούω ηλεκτρονική μουσική αυτό θα ήταν το σίγουρα το Alive. Το άκουσα το καλοκαίρι του 2004 στην συλλογή Believer 2 της AMX (τελευταίο ήταν, νούμερο 12). Η συγκεκριμένη συλλογή ίσως να είναι και η καλύτερη που έχω ακούσει 4 χρόνια τώρα, ίσως βέβαια να είναι και καθαρά συναισθηματικοί οι λόγοι που με κάνουν να το πιστεύω αυτό…

To Alive είναι από τα κομμάτια που κάθε φορά με κάνουν να δυναμώνω ασυναίσθητα το ηχοσύστημα, να πατάω αυθόρμητα το γκάζι περισσότερο, να ξεχνάω κάθε έννοια και να ανατριχιάζω…

Δυστυχώς δεν μπορείτε να το ακούσετε απευθείας από το blog μου, οπότε θα πρέπει να ακολουθήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο:

http://tinyurl.com/5slv3x

Και για όσους βαριούνται, βάζω ένα εξίσου δυνατό κομμάτι: Chris Nemmo – Reflections (Gpal remix)

As I open my eyes
I see the Reflection of you
For I bring in my mind
and your face just reveals me the truth
As I lay down and cry
the closer I get to the stars
Time in time
Your heart will be right next to mine…

ΥΓ: μήπως θα έπρεπε να το σπάσω σε 2 posts;

Μόνο ένα μέρος μπορώ να θυμηθώ όταν ακού αυτό το τραγούδι.. Μία παραλία κοντά στο χωριό μου. Και αυτό γιατί εκεί είναι ένα καφέ-μπαράκι που ο dj δεν βαριόταν με τίποτα να το βάζει. Πιθανότατα εκείνο το καλοκαίρι να το είχα σιχαθεί και να έβγαζα σπυράκια όταν άκουγα για Semisonic, αλλά με τον καιρό μου άρεσε πάρα πολύ!

Αυτό είναι το πρώτο κομμάτι που ανακάλυψα πριν γίνει επιτυχία στην Ελλάδα (να είναι καλά ο Παντελής). Cosmos είναι το όνομα του project που χρησιμοποιούσε ο Tom Middleton για να κυκλοφορήσει ότι progressive house έγραφε (μάλλον αυτό του ξέφυγε!). Το Take me with you, αν δεν με απατά η μνήμη μου, πρέπει να έγινε hit το καλοκαίρι του 2003…

…So take me with you….

Την εποχή ακόμα που δεν είχαμε internet, υπήρχαν κομμάτια που έλιωνες στο ραδιόφωνο και στην tv για να τα ακούσεις. 1997 λοιπόν και ο Jason Nevins βγάζει ένα από αυτά τα κομμάτια που με ανάγκασαν να περάσω πολλές ώρες στο MTV διασκευάζοντας το It’s like that (That’s just the way it is) των Run DMC (η πρώτη έκδοση είχε κυκλοφορήσει με την δημιουργία του γκρουπ το 1983). Πιο γρήγορο και με ένα εντυπωσιακό clip γεμάτο breakdance έγινε αμέσως επιτυχία…

hint: ο τύπος με το μπλε μπλουζάκι κάνει την πιο τρελή φιγούρα που θυμάμαι απο break..

One thing I know is that life is short
So listen up homeboy, give this a thought
The next time someone’s teaching why don’t you get taught?
It’s like that and that’s the way it is..