Goodbye

The gig was good,
the croud was fine,
but now it’s time to say goodbye…

Ευχαριστώ,
Μιχάλης

Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και…

Τελευταία αισθάνομαι ότι μεγάλωσα. Εδώ και αρκετό καιρό δουλεύω (ok, είναι part-time), σε ένα μήνα γίνομαι 22, μου μένουν λίγα μαθήματα στην σχολή για το πτυχίο, μπαίνω φαντάρος τον Αύγουστο και πλέον δεν έχω όρεξη να πάω σε club. Όμως, φταίω εγώ για αυτό το τελευταίο;

Ξεκίνησα να πηγαίνω σε clubs κυρίως μετά το σχολείο, στα 18 μου. Μέχρι τότε δεν είχα καλή σχέση, άλλες εποχές, όχι όπως σήμερα που από 15 χρονών τα παιδιά πάνε σε clubs. Ξεκίνησα με PJs και Venue. Μέχρι τότε άκουγα rap μουσική, ήταν τότε που έγινε mainstream με κομμάτια όπως το “Πόσο μαλάκας είσαι” και άρχισε να χάνεται η κουλτούρα. Δεν κατηγορώ τον Βουρλίωτη, τον συμπαθώ μάλιστα, κατηγορώ το ξεπούλημα άλλων συγκροτημάτων όπως οι Tang-Ram και τα περισσότερα μέλη των ΖΝ, και φυσικά πρόσωπα όπως το Θηρίο. Κατηγορώ τα rap parties του 2004 και 2005 που ήταν RnB (τουλάχιστον μετά το άλλαξαν, αν και ακόμα παίζει πολύ Reggaeton).

Μετά ήρθε το καλοκαίρι και η ώρα να ανακαλύψω την Παραλιακή. Galea, Bocca, Ακρωτήρι, NV, μερικά από τα μαγαζιά που πέρασα ανά διαστήματα. Μερικά συμπαθητικά, μερικά απαράδεκτα και κάποια άλλα αρπαχτές…

Ο καιρός πέρναγε κι εγώ ψαχνόμουν. Με τον καιρό, την γοητεία του hiphop άρχισα να την βρίσκω ξανά στην ηλεκτρονική μουσική. Αρχικά με house και progressive house, ενώ πλέον έχω ακούσματα από techno και tech house. Το underground στοιχείο ζει ακόμα σε αυτή τη μουσική. Παραγωγές που δεν γίνονται για το ραδιόφωνο ή για να γεμίσουν απλώς ένα cd. Djs που θα παίξουν τραγούδια που δεν θα ακούσεις πουθενά αλλού και κανένα άλλο βράδυ, κάθε στιγμή μοναδική. Άτομα που πάνε σε club για την μουσική και με πάθος για την ατμόσφαιρα που δημιουργείται, με όρεξη να διασκεδάσουν.. Αυτό δηλαδή που χάσαμε πλέον στην Αθήνα. Πλέον πας στα μαγαζιά και κοιτάζεις το ρολόι για να δεις πότε θα μπουν τα ελλήνικά, πότε τα RnB και ίσως ακόμα να γνωρίζεις και την σειρά των κομματιών. Αναρωτιέμαι, από όλους αυτούς που τον χειμώνα πήγαιναν στο Κλικ καθημερινά, πόσοι γνωρίζουν το όνομα του DJ;

Στο παραπάνω μαγαζί έχω πάει 3 φορές (οι 2 από υποχρέωση). Και τις 3 το μετάνιωσα. Γιατί να βάλεις στο μαγαζί σου παραπάνω κόσμο από μπορεί να υποστηρίξει; Δεν είναι δυνατόν να μην χωράς να κάτσεις ούτε στο τραπέζι σου! Και ok, να τον καταλάβω τον ιδιοκτήτη, για το κέρδος πάει, αλλά ο κόσμος; Πως είναι δυνατόν να γουστάρει και να συνεχίζει να πηγαίνει; Να ανεβαίνει πάνω σε τραπέζια στις 10 το βράδυ, να βγαίνει εξώ στις 11 για κανένα μισάωρο και μετά να συνεχίζει;

Σιχάθηκα το touring: πρώτα Κλικ, μετά Rock και στο τέλος +Χ. Και το καλοκαίρι αλλάζουμε σκηνικό κατεβαίνουμε παραλία (δυστυχώς είναι νωρίς ακόμα και δεν έχω ενημερωθεί για τις φετινές διαδρομές). Σιχάθηκα το name dropping και τους poseurs. Σιχάθηκα αυτούς που μου λένε: “Μα καλά, Σάββατο βράδυ και δεν θα πάμε σε club”. Όχι dude, και αν θες να ξέρεις, η καλύτερη μέρα είναι η Πέμπτη για club! Βαρέθηκα να βλέπω παιδιά γυμνασίου σε club, επιτέλους πάρτε χαμπάρι ότι δεν κάνει καλό στα μαγαζιά σας: PJs, Messiah, Bocca, όλα θύματα.

Αναρωτιέμαι τι παίζει με τις πόρτες στα μαγαζιά. Δηλαδή το Galea είχε καλό κόσμο; Ή το Ακρωτήρι ,που είναι τόσο μεγάλο, πως γίνεται να έχει τέτοια ουρά συνέχεια; Είναι δύσκολο να βρεις έναν σωστό Picker. Ο καθένας λειτουργεί με τις γνωριμίες του. Μου φαίνεται ακόμα πολύ αστείο που μπορεί την μία μέρα να είσαι με τραπέζι, και την επόμενη να έχεις πρόβλημα στην είσοδο.

Το κέφι χάθηκε. Πέρσυ είχα πάει στην Κοπεγχάγη. Βγήκαμε με τον ξάδερφο μου σε ένα μαγαζί, νομίζω Jazz Club λέγεται. Ο κάτω όροφος έπαιζε πιο χορευτική μουσική, και είχε κανονικό dancefloor με παρκέ. Πάνω, ήταν πιο κοντά στο στυλ του Rock. Ένα χρόνο μετά, έχει καρφωθεί στο μυαλό μου μία σκηνή: έχω βαρεθεί να κρατάω φανάρι στον ξάδερφο μου και την κοπέλα του και έχω αράξει στον τοίχο. Από το πουθενά εμφανίζονται 2 κοπέλες. Η μία αρπάζει την γραβάτα ενός φίλου της και την κάνει μικρόφωνο για να τραγουδίσει ενώ η άλλη χορεύει μαζί μου! Η κίνηση τους δεν έκρυβε τίποτα το ερωτικό (και να έκρυβε δεν θέλω να το ξέρω, ήταν άσχημες) αλλά με ανέβασε πάρα πολύ! Και φυσικά να αναφέρω ότι μετά δεν χρειάστηκε να αλλάξω σεντόνια επειδή μύριζαν τσιγάρο….

Διαβάζω για μαγαζιά του εξωτερικού: σε ένα στην Αμερική, ο κόσμος για να δείξει την ικανοποίηση του προς τον DJ πέφτει στα γόνατα. Στο Watergate του Βερολίνου μερικές φορές το party μπορεί να κρατήσει και πάνω από 10 ώρες.

Ένα μαγαζί για να αξίζει πρέπει να έχει χαρακτήρα, πρέπει να έχει κοινό που πάει για να ζήσει κάτι μοναδικό. Δεν είναι τυχαίο που τα μόνα ελληνικά μαγαζιά με αναγνώριση στο εξωτερικό είναι το Cavo Paradiso και το καλοκαιρινό Venue. Αναρωτιέμαι κ. Τσιλιχρήστο αν κανείς σε 5 χρόνια θα θυμάται το Villa Mercedes. Πόσοι όμως από αυτούς που πήγαν στον Tiesto μπορούν να ξεχάσουν τι έγινε;

Κάπως έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα πως δεν φταίω εγώ που πλέον δεν μου αρέσει να πηγαίνω σε clubs.

Μήπως τους ανεχόμαστε αρκετά με το να τους στηρίζουμε; Η πρόταση μου: Βγείτε σε μπαράκια! Πολύ περισσότερο κέφι, πολύ περισσότερες επιλογές και κόσμος ακομπλεξάριστος. Ακόμα, αρχίστε να κάνετε πάλι σπιτικά party! Σκεφτείτε το διαφορετικά, σε ένα club θα χαλάσετε 50 ευρώ, ενώ αν κανονίσετε ένα πάρτυ με 3-4 φίλους θα δώσετε ο καθένας από 100 και θα το γλεντήσετε!

Btw, για να μην χαλάσω την παράδοση, πρέπει να βάλω και ένα τραδούδι. Καλό βράδυ και καλή διασκέδαση σε όσους βρίσκονται έξω!

Εγώ και ο εαυτός μου..

Και επειδή δεν μου αρέσει να χαλάω χατήρια, αφιερώνω το επόμενο video στον φίλο μου Voodoo.. Dude, νομίζω μας ταιριάζει αρκετά!!!

Bill Gates

Σήμερα θα μου επιτρέψετε να μην γράψω όπως συνήθως. Είχα την ευκαιρία πριν μερικές ώρες να παρακολουθήσω στο μέγαρο μουσικής την ομιλία του Bill Gates, του ιδρυτή της Microsoft. Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια μία εκδήλωσης που διοργάνωσε ο ΣΕΒ με τίτλο Καινοτομία και Επιχειρηματικότητα.

Ο Bill Gates υπήρξε ένας πιτσιρικάς με όραμα, να φέρει τους υπολογιστές πιο κοντά στους χρήστες. Στην εποχή του οι υπολογιστές δεν υπήρχαν σε κάθε σπίτι. Για την ακρίβεια, ήταν μάλλον σπάνιο να έχει κάποιος πρόσβαση σε υπολογιστή. Ήταν από τους πρώτους που συνειδητοποίησαν πως η δύναμη βρίσκεται στο software και όχι στο hardware. Το software είναι αυτό που μετατρέπει τον υπολογιστή από ηλεκτρονικά κυκλώματα σε μονάδα επεξεργασίας, πληροφόρησης, διαπαιδαγώγησης, ψυχαγωγίας και ότι άλλο μπορούμε να φανταστούμε. Πέρα από όραμα είχε και γερό στομάχι και θέληση για επιτυχία. Παράτησε τις σπουδές του στο Harvard για να επιτύχει η Microsoft. Δεν αρκούν οι καλές ιδέες, πρέπει να δινόμαστε σε αυτές για να έχουν αξία.

Η ομιλία του δεν είχε ως θέμα την καινοτομία ή την επιχειρηματικότητα. Ο Gates θέλησε να μοιραστεί μαζί μας το όραμα του για μία πιο διαδεδομένη χρήση της πληροφορικής που θα εξυπηρετεί πάνω απ’όλα τις ανάγκες του κόσμου. Αυτό το καλοκαίρι παραιτείται από την θέση του στην Microsoft με σκοπό να αφιερωθεί στο ίδρυμα που έχει δημιουργήσει με την γυναίκα του. Δεν έχει νόημα να μιλάμε για διάδοση της πληροφορικής όταν η πλειοψηφία του κόσμου δεν έχει φαγητό. Και ο Gates το γνωρίζει καλά αυτό.

Δεν θα αναφερθώ περισσότερο στην ομιλία του. Θα ήθελα όμως να σχολιάσω πως ήταν πολύ πιο ευχάριστος απ’όσο περίμενα (και πιστέψτε με, οι geeks δεν έχουν και το καλύερο χιούμορ). Δεν μπορώ να καταλάβω την έχθρα του κόσμου προς το πρόσωπο του. Θέλει κι αυτός το καλό της επιστημής της πληροφορικής, η δουλειά του είναι άλλωστε! Απλά, η Microsoft έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και είναι λογικό να μην μπορεί να αποδώσει όπως παλιά. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν προσφέρει, πως δεν δημιουργεί τρομερό software, πως ο μόνος τους στόχος είναι το κέρδος. Αυτή είναι η μοίρα των κορυφαίων, να τους ζηλεύουν οι υπόλοιποι. Γιατί όλοι συμπαθούν τον Steve Jobs; Γνωρίζουν πως είναι ένας από τους δυσκολότερους χαρακτήρες που έχουν περάσει από τον κλάδο της πληροφορικής; Γνωρίζουν πως τον είχαν διώξει από την Apple, την εταιρεία που είχε δημιουργήσει; Γνωρίζουν πως είναι πολύ περισσότερο επιχειρηματίας από τον Gates; Κι όμως, δεν θυμάμαι να τον έχουν γιαουρτώσει αυτόν… Αν ο Gates δεν ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο όλα θα ήταν καλύτερα. Η Microsoft δεν θα είχε τόσους αντιπάλους.

Θα ήθελα επίσης να αναφερθώ και στο κοινό που βρισκόταν σήμερα στην ομιλία. Οι περισσότεροι είναι αξιόλογοι επιχειρηματίες. Δεν καταλαβαίνω γιατί έβγαζαν φωτογραφίες με τα κινητά τους τον Bill Gates. Υποψιάζομαι πως θέλησαν να κρατήσουν ένα κομμάτι από την αξία του και δυστυχώς δεν μιλαώ για την αξία του ως οραματιστή και επενδυτή, αλλά την χρηματική. Δεν ξέρουν τίποτα για αυτόν σαν άνθρωπο ή την ιστορία του, αλλά ξέρουν για τον τραπεζικό του λογαριασμό. Και δυστυχώς αυτοί θα είναι οι αυριανοί μου εργοδότες. Ντροπή, γιατί γέμισαν ένα μέγαρο με άτομα που δεν συγκράτησαν τίποτα από τον σημερινό λόγο, ενώ υπήρχαν άτομα που ζητούσαν μία θέση σήμερα..

ΥΓ1: ελπίζω να ανεβάσουν στο internet ένα video που προβλήθηκε σήμερα σχετικά με την καινοτομία και την επιχειρημάτικοτητα, όπως πρότεινε και ένας από τους ομιλητές

ΥΓ2: στεναχωρήθηκα που πρώτη φόρα οι περισσότεροι μεγάλοι επιχειρηματίες της χώρας μας άκουγαν για τις πρωτιές του ΑΠΘ στον διαγωνισμό Imagine Cup της Microsoft

ΥΓ3: Γραφειοκρατία: όταν το κράτος βρίσκει ένα πρόβλημα για κάθε σου λύση.

Κάθε αρχή και εύκολη

Καλημέρα. Αυτή είναι η πρώτη δημοσίευση μου σε αυτό το blog. Σκόπος μου είναι να δημοσιεύω όσο πιο συχνά μπορώ τραγούδια, ταινίες και βιβλία (λίγα είναι αυτά) που μέχρι σήμερα με έχουν επηρεάσει είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο. Όσοι με γνωρίζουν καλά θα αναγνωρίσουν μέσα σε αυτά ένα κομμάτι του εαυτού μου, ενώ οι υπόλοιποι θα έχουν μία ευκαιρία να με γνωρίσουν καλύτερα. Γενικά δεν είμαι καλός στα λόγια, οπότε αυτά θα τα περιορίζω όσο μπορώ.

Ο τίτλος Imprvisations (ναι, χωρίς το “o”) ήταν ο καλύτερος που μπορούσα να σκεφτώ. Τα περιεχόμενα αυτού του blog θα είναι ανά διαστήματα τόσο random που μόνο ο αυτοσχεδιασμός μπορεί να τα περιγράψει όπως θέλω.

Ευχαριστώ,
Mprv

ΥΓ: Τις πρώτες μέρες ενδέχεται να υπάρξουν αλλαγές στα γραφικά της σελίδας, γιατί ακόμα ψάχνω διάφορα στοιχεία για να δω που θα καταλήξω. Μην διστάσετε να μου πείτε την γνώμη σας.