Είναι παράξενο πως ένα άτομο, που ούτε τον ίδιο του τον εαυτό δεν αγαπάει, μπορεί και γράφει τέτοιους στίχους. Θα μπορούσα να γράφω ώρες για τις μαλακίες που έχει κάνει ο Μιχάλης Μυτακίδης (aka BD Foxmoor) και για το πως κατάφερε αυτός και μερικοί ακόμα να συνδέσουν τα πρώτα χρόνια του hip hop στην Ελλάδα με μία ασχήμη είκονα κόντρας και μίσους ανάμεσα σε συμμορίες.
Αυτό όμως θα χάλαγε την αξία των τραγουδιών που έχει βγάλει στην καρριέρα του. Ας το ονομάζει low bap για να αισθάνεται περήφανος πως κάτι πέτυχε, εγώ συνεχίζω να το χαρακτηρίζω hip hop και να χαίρομαι όποτε ακούω κομμάτια σαν το Λαβωμένο Ξωτικό. Το άκουσα στο λύκειο, αν δεν κάνω λάθος, σε ένα cd που μου είχε δώσει ένα φίλος, ο Γιώργος. Το έχω συνδέσει με άτομα και καταστάσεις που δεν πρόκειται, αλλά και δεν θέλω, να ξεχάσω.
Σήμερα το ανεβάζω για έναν φίλο μου και για την παρέα του, ξέρει αυτός…
Μέσα μου κρατούσα ένα θαμμένο χρόνια μυστικό,
έκλεβα λίγακι από τις ψεύτικες ρε τις χαρές σου…
