Τελευταία αισθάνομαι ότι μεγάλωσα. Εδώ και αρκετό καιρό δουλεύω (ok, είναι part-time), σε ένα μήνα γίνομαι 22, μου μένουν λίγα μαθήματα στην σχολή για το πτυχίο, μπαίνω φαντάρος τον Αύγουστο και πλέον δεν έχω όρεξη να πάω σε club. Όμως, φταίω εγώ για αυτό το τελευταίο;
Ξεκίνησα να πηγαίνω σε clubs κυρίως μετά το σχολείο, στα 18 μου. Μέχρι τότε δεν είχα καλή σχέση, άλλες εποχές, όχι όπως σήμερα που από 15 χρονών τα παιδιά πάνε σε clubs. Ξεκίνησα με PJs και Venue. Μέχρι τότε άκουγα rap μουσική, ήταν τότε που έγινε mainstream με κομμάτια όπως το “Πόσο μαλάκας είσαι” και άρχισε να χάνεται η κουλτούρα. Δεν κατηγορώ τον Βουρλίωτη, τον συμπαθώ μάλιστα, κατηγορώ το ξεπούλημα άλλων συγκροτημάτων όπως οι Tang-Ram και τα περισσότερα μέλη των ΖΝ, και φυσικά πρόσωπα όπως το Θηρίο. Κατηγορώ τα rap parties του 2004 και 2005 που ήταν RnB (τουλάχιστον μετά το άλλαξαν, αν και ακόμα παίζει πολύ Reggaeton).
Μετά ήρθε το καλοκαίρι και η ώρα να ανακαλύψω την Παραλιακή. Galea, Bocca, Ακρωτήρι, NV, μερικά από τα μαγαζιά που πέρασα ανά διαστήματα. Μερικά συμπαθητικά, μερικά απαράδεκτα και κάποια άλλα αρπαχτές…
Ο καιρός πέρναγε κι εγώ ψαχνόμουν. Με τον καιρό, την γοητεία του hiphop άρχισα να την βρίσκω ξανά στην ηλεκτρονική μουσική. Αρχικά με house και progressive house, ενώ πλέον έχω ακούσματα από techno και tech house. Το underground στοιχείο ζει ακόμα σε αυτή τη μουσική. Παραγωγές που δεν γίνονται για το ραδιόφωνο ή για να γεμίσουν απλώς ένα cd. Djs που θα παίξουν τραγούδια που δεν θα ακούσεις πουθενά αλλού και κανένα άλλο βράδυ, κάθε στιγμή μοναδική. Άτομα που πάνε σε club για την μουσική και με πάθος για την ατμόσφαιρα που δημιουργείται, με όρεξη να διασκεδάσουν.. Αυτό δηλαδή που χάσαμε πλέον στην Αθήνα. Πλέον πας στα μαγαζιά και κοιτάζεις το ρολόι για να δεις πότε θα μπουν τα ελλήνικά, πότε τα RnB και ίσως ακόμα να γνωρίζεις και την σειρά των κομματιών. Αναρωτιέμαι, από όλους αυτούς που τον χειμώνα πήγαιναν στο Κλικ καθημερινά, πόσοι γνωρίζουν το όνομα του DJ;
Στο παραπάνω μαγαζί έχω πάει 3 φορές (οι 2 από υποχρέωση). Και τις 3 το μετάνιωσα. Γιατί να βάλεις στο μαγαζί σου παραπάνω κόσμο από μπορεί να υποστηρίξει; Δεν είναι δυνατόν να μην χωράς να κάτσεις ούτε στο τραπέζι σου! Και ok, να τον καταλάβω τον ιδιοκτήτη, για το κέρδος πάει, αλλά ο κόσμος; Πως είναι δυνατόν να γουστάρει και να συνεχίζει να πηγαίνει; Να ανεβαίνει πάνω σε τραπέζια στις 10 το βράδυ, να βγαίνει εξώ στις 11 για κανένα μισάωρο και μετά να συνεχίζει;
Σιχάθηκα το touring: 
πρώτα Κλικ, μετά Rock και στο τέλος +Χ. Και το καλοκαίρι αλλάζουμε σκηνικό κατεβαίνουμε παραλία (δυστυχώς είναι νωρίς ακόμα και δεν έχω ενημερωθεί για τις φετινές διαδρομές). Σιχάθηκα το name dropping και τους poseurs. Σιχάθηκα αυτούς που μου λένε: “Μα καλά, Σάββατο βράδυ και δεν θα πάμε σε club”. Όχι dude, και αν θες να ξέρεις, η καλύτερη μέρα είναι η Πέμπτη για club! Βαρέθηκα να βλέπω παιδιά γυμνασίου σε club, επιτέλους πάρτε χαμπάρι ότι δεν κάνει καλό στα μαγαζιά σας: PJs, Messiah, Bocca, όλα θύματα.
Αναρωτιέμαι τι παίζει με τις πόρτες στα μαγαζιά. Δηλαδή το Galea είχε καλό κόσμο; Ή το Ακρωτήρι ,που είναι τόσο μεγάλο, πως γίνεται να έχει τέτοια ουρά συνέχεια; Είναι δύσκολο να βρεις έναν σωστό Picker. Ο καθένας λειτουργεί με τις γνωριμίες του. Μου φαίνεται ακόμα πολύ αστείο που μπορεί την μία μέρα να είσαι με τραπέζι, και την επόμενη να έχεις πρόβλημα στην είσοδο.
Το κέφι χάθηκε. Πέρσυ είχα πάει στην Κοπεγχάγη. Βγήκαμε με τον ξάδερφο μου σε ένα μαγαζί, νομίζω Jazz Club λέγεται. Ο κάτω όροφος έπαιζε πιο χορευτική μουσική, και είχε κανονικό dancefloor με παρκέ. Πάνω, ήταν πιο κοντά στο στυλ του Rock. Ένα χρόνο μετά, έχει καρφωθεί στο μυαλό μου μία σκηνή: έχω βαρεθεί να κρατάω φανάρι στον ξάδερφο μου και την κοπέλα του και έχω αράξει στον τοίχο. Από το πουθενά εμφανίζονται 2 κοπέλες. Η μία αρπάζει την γραβάτα ενός φίλου της και την κάνει μικρόφωνο για να τραγουδίσει ενώ η άλλη χορεύει μαζί μου! Η κίνηση τους δεν έκρυβε τίποτα το ερωτικό (και να έκρυβε δεν θέλω να το ξέρω, ήταν άσχημες) αλλά με ανέβασε πάρα πολύ! Και φυσικά να αναφέρω ότι μετά δεν χρειάστηκε να αλλάξω σεντόνια επειδή μύριζαν τσιγάρο….
Διαβάζω για μαγαζιά του εξωτερικού: σε ένα στην Αμερική, ο κόσμος για να δείξει την ικανοποίηση του προς τον DJ πέφτει στα γόνατα. Στο Watergate του Βερολίνου μερικές φορές το party μπορεί να κρατήσει και πάνω από 10 ώρες.
Ένα μαγαζί για να αξίζει πρέπει να έχει χαρακτήρα, πρέπει να έχει κοινό που πάει για να ζήσει κάτι μοναδικό. Δεν είναι τυχαίο που τα μόνα ελληνικά μαγαζιά με αναγνώριση στο εξωτερικό είναι το Cavo Paradiso και το καλοκαιρινό Venue. Αναρωτιέμαι κ. Τσιλιχρήστο αν κανείς σε 5 χρόνια θα θυμάται το Villa Mercedes. Πόσοι όμως από αυτούς που πήγαν στον Tiesto μπορούν να ξεχάσουν τι έγινε;
Κάπως έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα πως δεν φταίω εγώ που πλέον δεν μου αρέσει να πηγαίνω σε clubs.
Μήπως τους ανεχόμαστε αρκετά με το να τους στηρίζουμε; Η πρόταση μου: Βγείτε σε μπαράκια! Πολύ περισσότερο κέφι, πολύ περισσότερες επιλογές και κόσμος ακομπλεξάριστος. Ακόμα, αρχίστε να κάνετε πάλι σπιτικά party! Σκεφτείτε το διαφορετικά, σε ένα club θα χαλάσετε 50 ευρώ, ενώ αν κανονίσετε ένα πάρτυ με 3-4 φίλους θα δώσετε ο καθένας από 100 και θα το γλεντήσετε!
Btw, για να μην χαλάσω την παράδοση, πρέπει να βάλω και ένα τραδούδι. Καλό βράδυ και καλή διασκέδαση σε όσους βρίσκονται έξω!
