Ο Tricky είναι ένας από τους καλλιτέχνες που ενώ μου αρέσουν τρομερά, ποτέ δεν ασχολήθηκα να ακούσω λίγο παραπάνω. 2 cd έχω, και αυτά τα πήρα από τον πατέρα μιας φίλης μου. Δεν ήξερα πιο τραγούδι να βάλω σήμερα, οπότε η επιλογή ήταν λίγο random..
Top of my earth
Tip of my birth
Top of my earth
Tip of my breast
Top of my chest
Tip of my guess
Είναι παράξενο πως ένα άτομο, που ούτε τον ίδιο του τον εαυτό δεν αγαπάει, μπορεί και γράφει τέτοιους στίχους. Θα μπορούσα να γράφω ώρες για τις μαλακίες που έχει κάνει ο Μιχάλης Μυτακίδης (aka BD Foxmoor) και για το πως κατάφερε αυτός και μερικοί ακόμα να συνδέσουν τα πρώτα χρόνια του hip hop στην Ελλάδα με μία ασχήμη είκονα κόντρας και μίσους ανάμεσα σε συμμορίες.
Αυτό όμως θα χάλαγε την αξία των τραγουδιών που έχει βγάλει στην καρριέρα του. Ας το ονομάζει low bap για να αισθάνεται περήφανος πως κάτι πέτυχε, εγώ συνεχίζω να το χαρακτηρίζω hip hop και να χαίρομαι όποτε ακούω κομμάτια σαν το Λαβωμένο Ξωτικό. Το άκουσα στο λύκειο, αν δεν κάνω λάθος, σε ένα cd που μου είχε δώσει ένα φίλος, ο Γιώργος. Το έχω συνδέσει με άτομα και καταστάσεις που δεν πρόκειται, αλλά και δεν θέλω, να ξεχάσω.
Σήμερα το ανεβάζω για έναν φίλο μου και για την παρέα του, ξέρει αυτός…
Μέσα μου κρατούσα ένα θαμμένο χρόνια μυστικό,
έκλεβα λίγακι από τις ψεύτικες ρε τις χαρές σου…
Αν θα έπρεπε να χρεώσω σε ένα και μόνο κομμάτι το ότι σήμερα ακούω ηλεκτρονική μουσική αυτό θα ήταν το σίγουρα το Alive. Το άκουσα το καλοκαίρι του 2004 στην συλλογή Believer 2 της AMX (τελευταίο ήταν, νούμερο 12). Η συγκεκριμένη συλλογή ίσως να είναι και η καλύτερη που έχω ακούσει 4 χρόνια τώρα, ίσως βέβαια να είναι και καθαρά συναισθηματικοί οι λόγοι που με κάνουν να το πιστεύω αυτό…
To Alive είναι από τα κομμάτια που κάθε φορά με κάνουν να δυναμώνω ασυναίσθητα το ηχοσύστημα, να πατάω αυθόρμητα το γκάζι περισσότερο, να ξεχνάω κάθε έννοια και να ανατριχιάζω…
Δυστυχώς δεν μπορείτε να το ακούσετε απευθείας από το blog μου, οπότε θα πρέπει να ακολουθήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο:
http://tinyurl.com/5slv3x
Και για όσους βαριούνται, βάζω ένα εξίσου δυνατό κομμάτι: Chris Nemmo – Reflections (Gpal remix)
As I open my eyes
I see the Reflection of you
For I bring in my mind
and your face just reveals me the truth
As I lay down and cry
the closer I get to the stars
Time in time
Your heart will be right next to mine…
ΥΓ: μήπως θα έπρεπε να το σπάσω σε 2 posts;
Μόνο ένα μέρος μπορώ να θυμηθώ όταν ακού αυτό το τραγούδι.. Μία παραλία κοντά στο χωριό μου. Και αυτό γιατί εκεί είναι ένα καφέ-μπαράκι που ο dj δεν βαριόταν με τίποτα να το βάζει. Πιθανότατα εκείνο το καλοκαίρι να το είχα σιχαθεί και να έβγαζα σπυράκια όταν άκουγα για Semisonic, αλλά με τον καιρό μου άρεσε πάρα πολύ!
Αυτό είναι το πρώτο κομμάτι που ανακάλυψα πριν γίνει επιτυχία στην Ελλάδα (να είναι καλά ο Παντελής). Cosmos είναι το όνομα του project που χρησιμοποιούσε ο Tom Middleton για να κυκλοφορήσει ότι progressive house έγραφε (μάλλον αυτό του ξέφυγε!). Το Take me with you, αν δεν με απατά η μνήμη μου, πρέπει να έγινε hit το καλοκαίρι του 2003…
…So take me with you….
Την εποχή ακόμα που δεν είχαμε internet, υπήρχαν κομμάτια που έλιωνες στο ραδιόφωνο και στην tv για να τα ακούσεις. 1997 λοιπόν και ο Jason Nevins βγάζει ένα από αυτά τα κομμάτια που με ανάγκασαν να περάσω πολλές ώρες στο MTV διασκευάζοντας το It’s like that (That’s just the way it is) των Run DMC (η πρώτη έκδοση είχε κυκλοφορήσει με την δημιουργία του γκρουπ το 1983). Πιο γρήγορο και με ένα εντυπωσιακό clip γεμάτο breakdance έγινε αμέσως επιτυχία…
hint: ο τύπος με το μπλε μπλουζάκι κάνει την πιο τρελή φιγούρα που θυμάμαι απο break..
One thing I know is that life is short
So listen up homeboy, give this a thought
The next time someone’s teaching why don’t you get taught?
It’s like that and that’s the way it is..
Το Dude, where’s my car? είναι από τα πιο άκυρα έργα που έχω δει. Βγήκε στο cinema to 2000, αν και εγώ το είδα μερικά χρόνια αργότερα, την εποχή που έψαχνα κατεστραμμένα έργα στο videoclub (βλ. Freddy got fingered). Ποιός θα το πίστευε ότι αυτός ο τύπος μερικά χρόνια αργότερα θα έριχνε την Demi Moore???
Κάποιοι από εσάς θα αναγνωρίσετε ένα κομμάτι του εαυτού μου (και της βλακείας-τρέλας που κουβαλάω) σε αυτή τη σκηνή… Sweet dude!!!
Τελευταία αισθάνομαι ότι μεγάλωσα. Εδώ και αρκετό καιρό δουλεύω (ok, είναι part-time), σε ένα μήνα γίνομαι 22, μου μένουν λίγα μαθήματα στην σχολή για το πτυχίο, μπαίνω φαντάρος τον Αύγουστο και πλέον δεν έχω όρεξη να πάω σε club. Όμως, φταίω εγώ για αυτό το τελευταίο;
Ξεκίνησα να πηγαίνω σε clubs κυρίως μετά το σχολείο, στα 18 μου. Μέχρι τότε δεν είχα καλή σχέση, άλλες εποχές, όχι όπως σήμερα που από 15 χρονών τα παιδιά πάνε σε clubs. Ξεκίνησα με PJs και Venue. Μέχρι τότε άκουγα rap μουσική, ήταν τότε που έγινε mainstream με κομμάτια όπως το “Πόσο μαλάκας είσαι” και άρχισε να χάνεται η κουλτούρα. Δεν κατηγορώ τον Βουρλίωτη, τον συμπαθώ μάλιστα, κατηγορώ το ξεπούλημα άλλων συγκροτημάτων όπως οι Tang-Ram και τα περισσότερα μέλη των ΖΝ, και φυσικά πρόσωπα όπως το Θηρίο. Κατηγορώ τα rap parties του 2004 και 2005 που ήταν RnB (τουλάχιστον μετά το άλλαξαν, αν και ακόμα παίζει πολύ Reggaeton).
Μετά ήρθε το καλοκαίρι και η ώρα να ανακαλύψω την Παραλιακή. Galea, Bocca, Ακρωτήρι, NV, μερικά από τα μαγαζιά που πέρασα ανά διαστήματα. Μερικά συμπαθητικά, μερικά απαράδεκτα και κάποια άλλα αρπαχτές…
Ο καιρός πέρναγε κι εγώ ψαχνόμουν. Με τον καιρό, την γοητεία του hiphop άρχισα να την βρίσκω ξανά στην ηλεκτρονική μουσική. Αρχικά με house και progressive house, ενώ πλέον έχω ακούσματα από techno και tech house. Το underground στοιχείο ζει ακόμα σε αυτή τη μουσική. Παραγωγές που δεν γίνονται για το ραδιόφωνο ή για να γεμίσουν απλώς ένα cd. Djs που θα παίξουν τραγούδια που δεν θα ακούσεις πουθενά αλλού και κανένα άλλο βράδυ, κάθε στιγμή μοναδική. Άτομα που πάνε σε club για την μουσική και με πάθος για την ατμόσφαιρα που δημιουργείται, με όρεξη να διασκεδάσουν.. Αυτό δηλαδή που χάσαμε πλέον στην Αθήνα. Πλέον πας στα μαγαζιά και κοιτάζεις το ρολόι για να δεις πότε θα μπουν τα ελλήνικά, πότε τα RnB και ίσως ακόμα να γνωρίζεις και την σειρά των κομματιών. Αναρωτιέμαι, από όλους αυτούς που τον χειμώνα πήγαιναν στο Κλικ καθημερινά, πόσοι γνωρίζουν το όνομα του DJ;
Στο παραπάνω μαγαζί έχω πάει 3 φορές (οι 2 από υποχρέωση). Και τις 3 το μετάνιωσα. Γιατί να βάλεις στο μαγαζί σου παραπάνω κόσμο από μπορεί να υποστηρίξει; Δεν είναι δυνατόν να μην χωράς να κάτσεις ούτε στο τραπέζι σου! Και ok, να τον καταλάβω τον ιδιοκτήτη, για το κέρδος πάει, αλλά ο κόσμος; Πως είναι δυνατόν να γουστάρει και να συνεχίζει να πηγαίνει; Να ανεβαίνει πάνω σε τραπέζια στις 10 το βράδυ, να βγαίνει εξώ στις 11 για κανένα μισάωρο και μετά να συνεχίζει;
Σιχάθηκα το touring: 
πρώτα Κλικ, μετά Rock και στο τέλος +Χ. Και το καλοκαίρι αλλάζουμε σκηνικό κατεβαίνουμε παραλία (δυστυχώς είναι νωρίς ακόμα και δεν έχω ενημερωθεί για τις φετινές διαδρομές). Σιχάθηκα το name dropping και τους poseurs. Σιχάθηκα αυτούς που μου λένε: “Μα καλά, Σάββατο βράδυ και δεν θα πάμε σε club”. Όχι dude, και αν θες να ξέρεις, η καλύτερη μέρα είναι η Πέμπτη για club! Βαρέθηκα να βλέπω παιδιά γυμνασίου σε club, επιτέλους πάρτε χαμπάρι ότι δεν κάνει καλό στα μαγαζιά σας: PJs, Messiah, Bocca, όλα θύματα.
Αναρωτιέμαι τι παίζει με τις πόρτες στα μαγαζιά. Δηλαδή το Galea είχε καλό κόσμο; Ή το Ακρωτήρι ,που είναι τόσο μεγάλο, πως γίνεται να έχει τέτοια ουρά συνέχεια; Είναι δύσκολο να βρεις έναν σωστό Picker. Ο καθένας λειτουργεί με τις γνωριμίες του. Μου φαίνεται ακόμα πολύ αστείο που μπορεί την μία μέρα να είσαι με τραπέζι, και την επόμενη να έχεις πρόβλημα στην είσοδο.
Το κέφι χάθηκε. Πέρσυ είχα πάει στην Κοπεγχάγη. Βγήκαμε με τον ξάδερφο μου σε ένα μαγαζί, νομίζω Jazz Club λέγεται. Ο κάτω όροφος έπαιζε πιο χορευτική μουσική, και είχε κανονικό dancefloor με παρκέ. Πάνω, ήταν πιο κοντά στο στυλ του Rock. Ένα χρόνο μετά, έχει καρφωθεί στο μυαλό μου μία σκηνή: έχω βαρεθεί να κρατάω φανάρι στον ξάδερφο μου και την κοπέλα του και έχω αράξει στον τοίχο. Από το πουθενά εμφανίζονται 2 κοπέλες. Η μία αρπάζει την γραβάτα ενός φίλου της και την κάνει μικρόφωνο για να τραγουδίσει ενώ η άλλη χορεύει μαζί μου! Η κίνηση τους δεν έκρυβε τίποτα το ερωτικό (και να έκρυβε δεν θέλω να το ξέρω, ήταν άσχημες) αλλά με ανέβασε πάρα πολύ! Και φυσικά να αναφέρω ότι μετά δεν χρειάστηκε να αλλάξω σεντόνια επειδή μύριζαν τσιγάρο….
Διαβάζω για μαγαζιά του εξωτερικού: σε ένα στην Αμερική, ο κόσμος για να δείξει την ικανοποίηση του προς τον DJ πέφτει στα γόνατα. Στο Watergate του Βερολίνου μερικές φορές το party μπορεί να κρατήσει και πάνω από 10 ώρες.
Ένα μαγαζί για να αξίζει πρέπει να έχει χαρακτήρα, πρέπει να έχει κοινό που πάει για να ζήσει κάτι μοναδικό. Δεν είναι τυχαίο που τα μόνα ελληνικά μαγαζιά με αναγνώριση στο εξωτερικό είναι το Cavo Paradiso και το καλοκαιρινό Venue. Αναρωτιέμαι κ. Τσιλιχρήστο αν κανείς σε 5 χρόνια θα θυμάται το Villa Mercedes. Πόσοι όμως από αυτούς που πήγαν στον Tiesto μπορούν να ξεχάσουν τι έγινε;
Κάπως έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα πως δεν φταίω εγώ που πλέον δεν μου αρέσει να πηγαίνω σε clubs.
Μήπως τους ανεχόμαστε αρκετά με το να τους στηρίζουμε; Η πρόταση μου: Βγείτε σε μπαράκια! Πολύ περισσότερο κέφι, πολύ περισσότερες επιλογές και κόσμος ακομπλεξάριστος. Ακόμα, αρχίστε να κάνετε πάλι σπιτικά party! Σκεφτείτε το διαφορετικά, σε ένα club θα χαλάσετε 50 ευρώ, ενώ αν κανονίσετε ένα πάρτυ με 3-4 φίλους θα δώσετε ο καθένας από 100 και θα το γλεντήσετε!
Btw, για να μην χαλάσω την παράδοση, πρέπει να βάλω και ένα τραδούδι. Καλό βράδυ και καλή διασκέδαση σε όσους βρίσκονται έξω!
Μέχρι σήμερα δεν ήξερα πότε είχε βγει αυτό το τραγούδι. Φανταστείτε την έκπληξη μου όταν διάβασα ότι κυκλοφόρησε το 
1983! Αυτό το τραγούδι ήταν που έκανε γνωστούς τους Eurythmics, και μάλλον είναι και αυτό το οποίο ακούει ο κόσμος ακόμα… Σε τεύχος του περιοδικού Rolling Stone το 2003 με τα 500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών, το Sweet Dreams βρέθηκε στην θέση 356. Έχω ακούσει δεκάδες remixes, με καλύτερο αυτό του Marilyn Manson…
Some of them want to use you
Some of them want to get used by you
Some of them want to abuse you
Some of them want to be abused
Και επειδή δεν μου αρέσει να χαλάω χατήρια, αφιερώνω το επόμενο video στον φίλο μου Voodoo.. Dude, νομίζω μας ταιριάζει αρκετά!!!
